تجمیع لینک (Link Aggregation) بخش دوم؛ میکروتیک

همانطور که قبلا وعده داده بودم مبحث تجمیع لینک را در محصولات مختلف بررسی خواهیم کرد. در بخش اول تجمیع لینک در سیسکو را مورد بررسی قرار دادیم و در این مقاله به تجمیع لینک در میکروتیک می‌پردازیم. در مقاله قبل یادآور شدم که شرکت‌های مختلف ممکن است یک تکنولوژی را  بنام‌های مختلف بخوانند که بیشتر به بحث تجاری کار مربوط می‌شود. میکروتیک هم از این قاعده مستثنا نیست و به تجمیع لینک با عنوان Bonding یاد می‌کند. در ادامه با نحوه پیکربندی Interface Bonding در میکروتیک آشنا خواهید شد.

تجمیع لینک در میکروتیک

برای پیاده سازی تجمیع لینک در میکروتیک ابتدا نرم‌افزار Winbox را اجرا کنید و وارد محیط GUI میکروتیک خود شوید و مراحل زیر را طی کنید:

• از منوی سمت چپ گزینه Interfaces را انتخاب کنید تا پنجره Interface List باز شود. سپس بر روی دکمه + کلیک کرده و گزینه Bonding را انتخاب کنید.

• پنجره New Inte باز می‌شود. در سربرگ General در قسمت Name یک اسم برای اینترفیس خود انتخاب کنید. برای مثال من نام Bonding1 را انتخاب می‌کنم، اما شما با توجه به وظیفه این لینک یک نام مناسب انتخاب کنید.erfac

• به سربرگ Bonding بروید و در قسمت Slaves اینترفیس‌هایی که قرار است در این تجمیع لینک شرکت کنند را انتخاب کنید. برای مثال من ether3 و ether4 را انتخاب می‌کنم. اینترفیس‌هایی که در Bond شرکت می‌کنند نباید IP بر روی آن‌ها تنظیم شده باشد.

• قبل از اینکه قسمت‌های دیگر را توضیح دهم Link Monitoring را شرح می‌دهم چون دانستن آن نیاز داریم. این قسمت برای زیر نظر داشتن لینک از نظر UP یا Down بودن کاربرد دارد. دو روش مانیتورینگ وجود دارد:
  • arp: این روش با ارسال درخواست‌های ARP و دریافت پاسخ آن به نظارت لینک می‌پردازد؛ اگر پاسخی دریافت شود لینک برقرار است و اگر دریافت نشود لینک قطع است. همچنین این روش این اطمینان را می‌دهد که ترافیک بر روی لینک در جریان است.
  • mii یا Media Independent Interface: در این روش فقط وضعیت اینترفیس دستگاه بررسی می‌شود اگر اینترفیس فعال باشد منزله برقراری ارتباط و در صورت Down بودن اینترفیس ارتباط را قطع شده می‌پندارد. عیب این حالت این است که نمی‌تواند مشخص کند ترافیک بر روی لینک در جریان است یا خیر.
  • none: در این حالت مانیتورینگ صورت نمی‌گیرد.
• در قسمت Mode حالت‌‎های مختلفی داریم که توضیح هر کدام به تفکیک بیان می‌شود:
  • 802.3ad: از آنجا که در مقاله قبل هم اشاره شد این استاندار IEEE همان پروتکل LACP است. برای مانیتورکردن حالت mii پیشنهاد می‌شود.

• • active backup: در این حالت تنها یک لینک برای انتقال اطلاعات فعال است و باقی لینک‌ها نقش پشتیبان برای لینک فعال را دارند و هنگامی که لینک فعال از بین برود وارد عمل می‌شوند.
  • balance rr: در این حالت هر بار از یک لینک برای ارسال بسته استفاده می‌شود. و در واقع الگوریتم Round Robin را پیاده سازی می‌کند. این حالت تنها حالتی است که بسته‌های مربوط به یک ارتباط TCP/IP را از طریق چند اینترفیس مختلف ارسال می‌کند. از آنجایی که این روش ارسال بسته‌ها را خارج از ترتیب به مقصد می‌رساند دستگاه سمت مقابل نیز باید از این حالت پشتیبانی کند.
  • balance xor: در این حالت بسته‌های خروجی بین اینترفیس‌های فعال تقسیم می‌شوند و این تقسیم شدن بار بر اساس اطلاعات درهم‌شده (Hash) پروتکل در قسمت هدر بسته صورت می‌پذیرد و ترافیک ورودی را از هر اینترفیس قبول می‌کند. این حالت به LACP شبیه است با این تفاوت که استاندارد نشده و با Hash لایه 3 و 4 کار می‌کند.
  • broadcast: در این حالت همه لینک‌های فعال یک بسته یکسان را ارسال می‌کنند. در این حالت تقسیم بار صورت نمی‌گیرد.
  • balance tlb: در حالت Transmit Load Balancing سرعت و Duplex اینترفیس‌ها مهم نیست و ترافیک خروجی بین اینترفیس‌ها تقسیم می‌شوند اما ترافیک ورودی از طریق لینک اصلی دریافت می‌شود و برای ترافیک ورودی پهنای باندی به اندازه لینک اصلی داریم. به مثال زیر دقت کنید:

در تصویر بالا یکی از اینترفیس‌های ما 5Mbps و دیگری 10Mbps می‌باشند و پهنای باند خروجی هم به مجموع پهنای باند این دو اینترفیس یعنی 15Mbps است و همانطور که در تصویر با خط قرمز مشخص شده ما همان مقدار هم ترافیک خروجی داریم اما از آنجایی که اینترفیس 10Mbps را به عنوان اینترفیس اصلی انتخاب کرده‌ایم پهنای باند ترافیک ورودی نیز به اندازه آن خواهد بود و در مسیر ورودی ما دیگر تقسیم بارنداریم.

• • balance alb: حالت Adaptive Load Balancing همانند tlb است با این تفاوت که در ترافیک ورودی IPv4 تقسیم بار صورت می‌گیرد.

• در قسمت Primary برای حالت‌هایی که نیاز دارند لینک اصلی مشخص شوند، اینترفیس اصلی را مشخص می‌کنیم.
• قسمت Transmit Hash Policy همانند Load Balance در سیسکو است و مشخص کننده این است که بار چطور باید بر روی اینترفیس‌ها تقسیم شود. این خصوصیت برای حالت‌های 3ad و balance xor برای انتخاب اینترفیس کاربرد دارد. این قسمت شامل گزینه‌های زیر است:
  • Layer 2: این الگوریتم با XOR کردن MAC آدرس‌های مبدا و مقصد و Packet Type ID یکی از لینک‌ها را انتخاب می‌کند.
  • Layer 2 and 3: این الگوریتم با XOR کردن MAC آدرس‌ها و IPهای مبدا و مقصد اینترفیس را انتخاب می‌کند. اگر بسته IP نداشته باشد از روش لایه 2 استفاده می‌کند.
  • Layer 3 and 4: در این الگوریتم از IPها و Portهای مبدا و مقصد استفاده می‌شود. اگر بسته IP نداشته باشد از روش لایه 2 استفاده می‌شود. این الگوریتم با استاندارد 3ad سازگاری کامل ندارد و توصیه نمی‌شود.
• خصوصیت min-links یک صحیح از 0 تا 4294967295 قبول می‌کند. و مشخص کننده این است که تعداد لینک‌های فعال مورد نیاز برای فعال شدن Bonding چقدر است. بصورت پیشفرض مقدار این خصوصیت صفر است.
• خصوصیت down-delay هنگام تشخیص از دست رفتن یک لینک، اینترفیس Bonding را به مدت زمانی که در این خصوصیت مشخص شده غیر فعال می‌کند. این زمان باید مضربی از mii-interval باشد در غیر اینصورت به نزدیک‌ترین مقدار گرد می‌شود. بصورت پیشفرض مقدار این خصوصیت صفر است.
• خصوصیت up-delay برعکس خصوصیت قبلی است و اگر لینکی Up شده باشد اینترفیس Bonding را به مدت زمانی که در این خصوصیت مشخص شده غیرفعال می‌کند و پس از گذشت این مدت اینترفیس Bonding فعال می‌گردد. . این زمان باید مضربی از mii-interval باشد در غیر اینصورت به نزدیک‌ترین مقدار گرد می‌شود. بصورت پیشفرض مقدار این خصوصیت صفر است.
• خصوصیت lacp-rate مشخص می‌کند که هر چند وقت یکبار بسته LACPDU بین طرفین تبادل شود. هدف از ارسال این بسته آگاهی از Up بودن لینک و همچنین تغییرات صورت گرفته در شبکه است. LACP سعی می‌کند با ارائه Failover خود را با این تغییرات تطبیق دهد. مقدار این خصوصیت 0 یا 30 می‌تواند باشد که بصورت پیشفرض 30 است.
• در انتها قسمت arp-interval یا mii-interval را داریم که مشخص می‌کند هر چند وقت یکبار بسته‌های مربوط به مانیتور لینک ارسال شود. بصورت پیشفرض مقدار این خصوصیت 100 میلی‌ثانیه است.
• اگر ARP Monitoring استفاده کرده باشید یک خصوصیت اضافه بنام ARP IP Target نیز اضافه می‌شود که در این قسمت می‌توانید یک یا چند IP برای بررسی برقراری ارتباط با آنها وارد کنید.

پس از اینکه تنظیمات لازم را انجام دادید بر روی دکمه OK کلیک کنید. می‌بینید که اینترفیس Bonding1 به لیست اینترفیس‌های اضافه می‌گردد. حال می‌توانید با این اینترفیس مجازی همانند یک اینترفیسی فیزیکی رفتار کنید و بر روی آن IP تنظیم کنید یا روی آن VLAN تعریف کنید.

امیدوارم که این آموزش هم مورد فایده شما واقع شده باشد. منتظر نظرات شما دوستان هستیم.