آشنایی با مفهوم امنیت شبکه- بخش اول

امنیت شبکه چیست؟

امنیت شبکه (Network Security) به فناوری ها، پالسی ها، افراد و روال هایی اشاره دارد که از هر زیرساخت ارتباطی (Communication Infrastructure) در برابر حملات سایبری (Cyberattacks)، دسترسی غیر مجاز (Unauthorized access) و از دست رفتن داده (Data loss) دفاع می کند. علاوه بر خود شبکه، ترافیک و دارایی های قابل دسترسی از طریق شبکه را هم در لبه شبکه (network edge) و هم در درون شبکه امن می کند.

امنیت شبکه چگونه کار می کند

روند پرشتاب دیجیتالی شدن راه را برای بهره وری کسب و کارها، کاهش هزینه ها و بهبود ثمربخشی هموار کرده است. در کنار این مزیت ها، منجر به گسترش سطح حملات در سراسر لبه شبکه شده است. از شبکه های محلی (LAN) و شبکه های گسترده منطقه ای (WAN) گرفته تا اینترنت اشیا (IoT) و رایانش ابری (Cloud Computing)، هر استقرار جدید منجر به آسیب پذیری (vulnerability) بالقوه دیگری می شود. علاوه بر این، مجرمان سایبری (cybercriminals) از آسیب پذیری های شبکه با نرخ بسیار هشداردهنده ای سوء استفاده می کنند. همچنین بد افزارها (Malware)، باج افزارها (Ransomware)، حملات توزیع شده مختل کننده سرویس (DDoS) و تهدیدات بی شمار دیگر تیم های متخصص فناوری اطلاعات را با هدف تقویت سیستم دفاعی خود به چالش می کشند.

شرکت ها و سازمان ها به نوبه خود با تقویت اقدامات حفاظتی شبکه خود دستاوردهای متعددی را به دست می آورند که شامل موارد ذیل است:

1. کاهش خطر سایبری (cyber risk): اقدامات امنیتی قوی و مستحکم کمک می کند تا این اطمینان حاصل شود که داده های سازمانی همیشه محافظت می شوند.

2. بهبود حریم خصوصی داده ها (Data privacy): حذف بردارهای تهدید (threat vectors) اطمینان می دهد که اطلاعات حساس در حین عبور از شبکه در برابر دسترسی های غیر مجاز محافظت می شوند که منجر به حفاظت از داده های مشتریان و حفظ انطباق می شود.

3. بهبود تداوم کسب وکار (Business continuity): شبکه های محافظت شده در برابر اختلال های بالقوه و احتمالی انعطاف پذیری بیشتری دارند و حداقل از کار افتادگی (downtime) و خرابی تجربه می کنند که منجر به افزایش بهره وری کسب و کارها می شود.

4. عملکرد بهتر شبکه (Network Performance): اقدامات امنیتی از غیر فعال کردن شبکه توسط مهاجمان و حمله کنندگان جلوگیری می کند و اطمینان می دهد که منابع حیاتی (critical resources) همواره به راحتی در دسترس قرار دارند.

تفاوت های کلیدی امنیت شبکه و امنیت سایبری

امنیت سایبری (Cybersecurity) مجموعه گسترده ای از استانداردها، فعالیت ها و روندهایی است که سازمان ها برای حفاظت از سیستم های دیجیتالی و اطلاعات خود در برابر حملات سایبری و دسترسی غیر مجاز استفاده می کنند. هدف امنیت سایبری نه تنها دفاع از شبکه است، بلکه از برنامه ها، داده ها، دستگاه ها، کاربران و سایر دارایی های حیاتی (critical assets) نیز دفاع می کند.

حال این سوال پیش می آید که تفاوت بین امنیت شبکه و امنیت سایبری چیست. اگر امنیت سایبری را به عنوان یک ساختار گسترده تر تصور کنید که طیف وسیع تری از اقدامات و بردارهای تهدید را در بر می گیرد، امنیت شبکه زیر مجموعه ای است که به طور خاص بر حفاظت از زیرساخت های ارتباطی متمرکز می شود.

ارتباط هوش مصنوعی (AI) با امنیت شبکه

با توجه به این که بازیگران سوء استفاده گر و حمله گران به طور فزاینده ای از مبدل های از پیش آموزش دیده (GPT) و سایر فناوری های هوش مصنوعی (AI) برای ایجاد سریع تر اکسپلویت ها (exploits) و تهدیدات جدیدتر استفاده می کنند، تیم های امنیتی نیز باید از فناوری های هوش مصنوعی (Artificial Intelligence) برای مبارزه با این حملات و تهدیدات استفاده کنند. هوش تهدید (threat intelligence) قدرت گرفته از هوش مصنوعی مهم ترین مورد استفاده است چرا که می تواند به سازمان ها کمک کند تا در برابر تهدیدات نو ظهور اقدامات موثرتری داشته باشند. به همین دلیل است که بسیاری از تولیدکنندگان تجهیزات امنیت سایبری در حال افزایش قابلیت های هوش مصنوعی در دستگاه ها و نرم افزارهای خود هستند. تیم های فناوری اطلاعات می بایست همواره از ارایه دهندگان تجهیزات و ابزارها بپرسند که چگونه از هوش مصنوعی استفاده می کنند، ابزارهای هوش مصنوعی آن ها از چه فناوری هایی استفاده می کنند و مهم تر از همه این که نرم افزارهای آن ها چه اقدامات موثری انجام می دهند.

تجهیزات ضروری برای ایمن سازی زیرساخت شبکه

سخت افزارها نقش حیاتی در ایمن سازی زیرساخت شبکه ایفا می کنند. به طور ویژه سه تجهیز ارتباط مستقیمی به امنیت شبکه دارند که در ذیل به آن ها می پردازیم.

1. سوئیچ های شبکه (Ethernet Switch): فرآیند سوئیچینگ با تسهیل فیلتر کردن ترافیک و کنترل دسترسی در سطح پورت (port)، امنیت کافی را در لبه شبکه تامین می کند و به مدیران شبکه اجازه می دهد تا سیاست های امنیتی خود را در بخش های کوچک شبکه اعمال کنند.

2. اکسس پوینت های Wi-Fi (Wi-Fi Access Points): اکسس پوینت های بی سیم پروتکل های رمزنگاری (encryption protocols) و مکانیزم های احراز هویت (Authentication mechanisms) را پیاده سازی می کنند و از داده های در حال انتقال محافظت می کنند. همچنین آن ها از لیست کنترل دسترسی (Access Control List) پشتیبانی می کنند و در نتیجه اتصال دستگاه های غیر مجاز به شبکه را محدود می کنند.

3. گیت وی ها (Gateways): گیت وی های 5G و LTE لینک های اصلی و پشتیبان به دفاتر سازمان ها و شرکت ها را فراهم می کنند. با قرار دادن این دستگاه ها در همان زیرساخت امنیتی مشابه با سایر بخش های شبکه سبب می شود تا سطح حملات کاهش یابد.

تهیه کننده: محمدرضا برجسته