آدرس فیزیکی چیست؟

آدرس فیزیکی که با نام آدرس MAC (Media Access Control) یا آدرس لینک نیز شناخته می‌شود، آدرس یک گره است که توسط شبکه محلی (LAN) یا شبکه گسترده (WAN) آن تعریف می‌شود. این آدرس توسط لایه پیوند داده استفاده می‌شود و پایین‌ترین سطح آدرس‌ها محسوب می‌گردد. آدرس MAC، آدرس منحصربه‌فرد هر دستگاه است. اندازه آدرس فیزیکی ۴۸ بیت (۶ بایت) است. در زیر قالب نمایش یک آدرس فیزیکی آمده است:

XX : XX : XX : YY : YY : YY، که در آن هر اوکتال برابر با ۸ بیت است.

مثال:

16 : 1A : BB : 6F : 90 : E5

۲۴ بیت اول از آدرس MAC یعنی XX : XX : XX توسط شناسه منحصربه‌فرد سازمانی (OUI) تعیین می‌شود. این قسمت نشان‌دهنده‌ی هویت سازنده است. ۲۴ بیت بعدی از آدرس MAC یعنی YY : YY : YY نشان‌دهنده‌ی شناسه‌ی منحصربه‌فرد دستگاه است که توسط سازنده اختصاص داده می‌شود. این قسمت‌ها کارت رابط شبکه (NIC) را نشان می‌دهند.

در زیر نموداری آمده است که سازوکار عملکرد یک آدرس فیزیکی را نشان می‌دهد:

در نمودار بالا، می‌توانیم ببینیم که دو شبکه وجود دارد – شبکه ۱ و شبکه ۲. A1 فرستنده و دو گیرنده – D1 و D2 وجود دارند. در مورد آدرس فیزیکی، گیرنده D1 داده را دریافت می‌کند اما گیرنده D2 قادر به دریافت داده نیست. این به این دلیل است که گیرنده D2 متعلق به همان شبکه‌ای نیست که فرستنده A1 به آن تعلق دارد. آدرس فیزیکی فقط در همان شبکه قابل انتقال است و نه در شبکه‌های مختلف. هدف از استفاده از آدرس فیزیکی، شناسایی دستگاه‌ها در یک شبکه واحد است.

آموزش مباحث پایه ای شبکه در دوره هلپ دسک

مزایا

• آدرس فیزیکی می‌تواند دستگاه‌ها را به طور منحصر به فرد شناسایی کرده و بسته‌های داده را به طور دقیق تحویل دهد.
• ما می‌توانیم با اجازه دادن به اتصال دستگاه‌هایی که دارای آدرس‌های MAC مجاز هستند، دسترسی به هر شبکه‌ای را محدود کنیم. بنابراین، از آن می‌توان برای امنیت شبکه نیز استفاده کرد.

معایب

• آدرس‌های MAC به راحتی قابل جعل (Spoof) هستند. در نتیجه، دستگاه‌ها می‌توانند به راحتی به طور غیرمجاز به یک شبکه دسترسی پیدا کنند.
• از آنجایی که آدرس‌های فیزیکی نمی‌توانند از روترها عبور کنند، بنابراین فقط می‌توانند در شبکه‌های محلی و نه بین شبکه‌های مختلف استفاده شوند.

آدرس منطقی چیست؟

آدرس منطقی که به آن آدرس IP (پروتکل اینترنت) نیز گفته می‌شود، یک سیستم آدرس‌دهی جهانی است. این آدرس در لایه شبکه استفاده می‌شود. این آدرس امکان ارتباط جهانی را فراهم می‌کند که به شبکه‌های فیزیکی زیربنایی وابسته نیستند. دو نوع آدرس IP وجود دارد – IPv4 و IPv6.

اندازه IPv4 برابر با ۳۲ بیت است. برای مثال،

• 192 : 180 : 210 جایی که، ۱ اکتت = ۸ بیت است.

اندازه IPv6 برابر با ۱۲۸ بیت است. برای مثال،

• 1C18 : 1B32 : C450 : 62A5 : 34DC : AE24 : 15BC : 6A5D جایی که، ۱ اکتت = ۱۶ بیت است.

در زیر نموداری آمده است که سازوکار عملکرد آدرس منطقی را نشان می‌دهد:

در نمودار بالا، می‌توانیم ببینیم که دو شبکه وجود دارد – شبکه ۱ و شبکه ۲. A1 فرستنده و دو گیرنده – D1 و D2 وجود دارند. در مورد آدرس منطقی، هر دو گیرنده D1 و D2 داده را دریافت می‌کنند. این به این دلیل است که آدرس منطقی می‌تواند در شبکه‌های مختلف منتقل شود. هدف از استفاده از آدرس منطقی ارسال داده در سراسر شبکه‌ها است.

مزایا

• آدرس منطقی می‌تواند در شبکه‌های مختلف استفاده شود زیرا می‌تواند از روترها عبور کند.
• آنها می‌توانند تعداد زیادی دستگاه و شبکه را مدیریت کنند. حتی اگر تعداد دستگاه‌ها و شبکه‌ها افزایش یابد، آدرس منطقی می‌تواند همه آنها را به راحتی مدیریت کند. بنابراین، مقیاس‌پذیری بالایی دارند.

معایب

• پروتکل اینترنت در برابر حملاتی مانند هک، فیشینگ و غیره آسیب‌پذیر است و ممکن است منجر به از دست رفتن داده شود.
• فاقد حریم خصوصی است. داده‌هایی که از طریق بسته‌ها حرکت می‌کنند می‌توانند توسط موجودیت‌های غیرمجاز رهگیری، ردیابی و نظارت شوند.

تفاوت بین آدرس فیزیکی و آدرس منطقی

آدرس فیزیکی

•  آدرس یک گره است که توسط شبکه محلی (LAN) یا شبکه گسترده (WAN) آن تعریف می‌شود.
•  توسط واحد مدیریت حافظه (MMU) محاسبه می‌شود.
•  در لایه پیوند داده یافت می‌شود.
•  فرمت آدرس ۴۸ بیتی در مبنای شانزده است.
•  برای کاربران قابل مشاهده نیست.

آدرس منطقی

•  که به آن آدرس IP (پروتکل اینترنت) نیز گفته می‌شود، یک سیستم آدرس‌دهی جهانی است.
•  توسط واحد پردازش مرکزی (CPU) تولید می‌شود.
•  در لایه شبکه یافت می‌شود.
•  فرمت IPv4: ۳۲ بیتی، IPv6: ۱۲۸ بیتی است.
•  برای کاربران قابل مشاهده است.

نتیجه‌گیری

آدرس‌های فیزیکی شناسه‌های منحصربه‌فردی برای دستگاه‌ها در یک بخش شبکه محلی هستند که توسط لایه پیوند داده برای ارتباطات درون‌شبکه‌ای استفاده می‌شوند. آدرس‌های منطقی آدرس‌های جهانی هستند که در لایه شبکه برای امکان برقراری ارتباط بین شبکه‌ها استفاده می‌شوند. در حالی که آدرس‌های فیزیکی تحویل دقیق در داخل یک شبکه یکسان را تضمین می‌کنند، آدرس‌های منطقی مسیریابی داده مقیاس‌پذیر و انعطاف‌پذیر در سراسر شبکه‌ها را ممکن می‌سازند. هر دو نوع آدرس برای عملکرد شبکه حیاتی هستند و عملکردهای مجزایی در انتقال داده دارند.